غزل رسید به تو ، واژه ها بلند شدند
و از زلالی ِچشم تو بهره مند شدند

به سوی روح ِتو معنا گریخت چون آهو
شکارچی شدم و بیتها کمند شدند

دو گوشواره شدند و به گوش ات افتادند
به دور دست تو پیچیده ، دستبند شدند

مداد و کاغذ و میز و اتاق رقصیدند
و گرم شادی و شور و بگو بخند شدند

نخند ! قصهء تشخیص و استعاره جداست
قسم به تو !...به خدا !... عاشقت شدند !...شدند

معلم ِهمهء عشقها تویی ...خانم

بگو که این همه شاگرد ِزبده چند شدند ؟

بیا و رونق این محفل صمیمی باش
که از حضور ِتو این جمع ، سربلند شدند

و صادقانه که نه !...مادرانه ، با لبخند
بگو عزیز ! که این بیتها پسند شدند ؟

please forgive me for liking you so much...
and i'll forgive your careless touch...

please forgive me for missing you so much...
and i'll forgive you for being my clutch (bad luck)...

please forgive me for my so loud beats...
and i'll forgive your cruel treats...

please forgive me being betrayed...
and i'll forgive you for getting me played...

please forgive me for finding u attractive...
and i'll forgive you for making me captive...

please forgive me for praising you enough...
and i'll forgive you for ignoring me tough...

please forgive me for wanting to be with you...
and i'll forgive you for caring me so few...

Please forgive me for being so innocent...
and i'll forgive you for taking its advantage...

Please forgive me for not being able to let go...
and I'll forgive you for never letting it flow...

Please forgive me for having high hopes,
And I'll forgive you for crushing them in dopes...

فرزند خشمگين و خطا كار خويش را

مادر! حلال كن كه سرا پا نامت است

با چشم اشكبار، ز پيشم چو ميروي

سر تا بپاي من

غرق ملامت است.

***

هر لحظه در برابر من اشك ريختي

از چشم پر ملال تو خواندم شكايتي

بيچاره من، كه به همه ي اشكهاي تو

هرگز نداشت راه گناهم نهايتي

***

تو گوهري كه در كف طفلي فتاده اي

من، ساده لوح كودك گوهر نديده ام

گاهي بسنگ جهل، گهر را شكسته ام

گاهي بدست خشم بخاكش كشيده ام

***

مادر! مرا ببخش.

صد بار از خطاي پسر اشك ريختي

اما لبت به شكوه ي من آشنا نبود

بودم در اين هراس كه نفرين كني ولي ــ

كار تو از براي پسر جز دعا نبود.

***

بعد از خدا ، خداي دل و جان من توئي

من،بنده اي كه بار گنه مي كشم به دوش

تو، آن فرشته اي كه زمهرت سرشته اند

چشم از گناهكاري فرزند خود بپوش.

***

اي بس شبان تيره كه در انتظار من ـــ

فانوس چشم خويش ــ به ره ، بر فروختي

بس شامهاي تلخ كه من سوختم زه تب ـــ
تو در كنار بستر من دست بر دعا ـــ

بر ديدگان مات پسر ديده دوختي

تا كاروان رنج مرا همرهي كني ـــ

با چشم خواب سوز ـــ

چون شمع دير پاي ـــ

هر شب، گريستيئ ـــ

تا صبح ، سو ختي.

***

شبهاي بس دراز نخفتي كه با پسر ـــ

خوابد به ناز بر اثر لاي لاي تو.

رفتي به آستانه مرگ از براي من

اي تن به مرگ داده، بميرم براي تو.

***

اين قامت خميده ي در هم شكسته ات ـــ

گوياي داستان ملال گذشته هاست

رخسار رنگ رفته و چشمان خسته ات ـــ

ويرانه اي ز كاخ جمال گذشته هاست.

***

در چهره تو مهرو صفا موج مي زند

اي شهره در وفا و صفا! مي پرستمت

در هم شكسته چهره تو، معبد خداست

اي بارگاه قدس خدا! مي پرستمت.

***

مادر!من از كشاكش اين عمر رنج زاي ـــ

بيمار خسته جان به پناه تو آمده ام

دور از تو هر چه هست، سياهيست ، نور نيست

من در پناه روي چو ماه تو آمده ام

مادر ! مرا ببخش

فرزند خشمگين و خطا كار خويش را

مادر ،حلال كن كه سرا پا ندامت است

با چشم اشكبار ز پيشم چو مي روي ـــ

سر تا به پاي من ـــ

غرق ملامت است.

*****

شب سردي است، و من افسرده.

راه دوري است، و پايي خسته.

تيرگي هست و چراغي مرده.

***

مي كنم، تنها، از جاده عبور:

دور ماندند ز من آدم ها.

سايه اي از سر ديوار گذشت،

غمي افروز مرا بر غم ها.

***

فكر تاريكي و اين ويراني

بي خبر آمد تا با دل من

قصه ها ساز كند پنهاني.

***

نيست رنگي كه بگويد با من

اندكي صبر، سحر نزديك است.

هر دم اين بانگ بر آرم از دل:

واي، اين شب چقدر تاريك است!

***

خنده اي كو كه به دل انگيزم؟

قطره اي كو كه به دريا ريزم؟

صخره اي كو كه بدان آويزم؟

***

مثل اين است كه شب نمناك است.

ديگران را هم غم هست به دل،

غم من، ليك، غمي غمناك است.

پرواز را بخاطر بسپار

دلم گرفته است

دلم گرفته است

به ايوان مي روم و انگشتانم را

بر پوست كشيده شب مي كشم

چراغهاي رابطه تاريكند

چراغهاي رابطه تاريكند

كسي مرا به آفتاب

معرفي نخواهد كرد

كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد

پرواز را به خاطر بسپار

پرنده مردني است.

***

به پندار تو

به پندار تو:

جهانم زيباست!

جامه ام ديباست!

ديده ام بيناست!

زيانم گوياست!

قفسم طلاست!

به اين ارزد كه دلم تنهاست؟

لبانت

به ظرافت شعر

شهواني ترين بوسه ها را به شرمي چنان مبدل مي كند

كه جاندار غار نشين از آن سود مي جويد

تا به صورت انسان درآيد.

و گونه هايت

با دو شيار مّورب

كه غرور ترا هدايت مي كنند و

سرنوشت مرا

كه شب را تحمل كرده ام

بي آن كه به انتظار صبح

مسلح بوده باشم،

و بكارتي سر بلند را

از رو سبيخانه هاي داد و ستد

سر به مهر باز آورده م.

هرگز كسي اين گونه فجيع به كشتن خود برنخاست

كه من به زندگي نشستم!

و چشانت راز آتش است.

و عشقت پيروزي آدمي ست

هنگامي كه به جنگ تقدير مي شتابد.

و آغوشت

اندك جائي براي زيستن

اندك جائي براي مردن

و گريز از شهر

كه به هزار انگشت

به وقاحت

پاكي آسمان را متهم مي كند.

كوه با نخستين سنگ ها آغاز مي شود

و انسان با نخستين درد.

در من زنداني ستمگري بود

كه به آواز زنجيرش خو نمي كرد -

من با نخستين نگاه تو آغاز شدم.

توفان ها

در رقص عظيم تو

به شكوهمندي

ني لبكي مي نوازند،

و ترانه رگ هايت

آفتاب هميشه را طالع مي كند.

بگذار چنان از خواب بر آيم

كه كوچه هاي شهر

حضور مرا دريابند.

دستانت آشتي است

ودوستاني كه ياري مي دهند

تا دشمني

از ياد برده شود

پيشانيت آيينه اي بلند است

تابناك وبلند،

كه خواهران هفتگانه در آن مي نگرند

تا به زيبايي خويش دست يابند.

دو پرنده بي طاقت در سينه ات آوازمي خوانند.

تابستان از كدامين راه فرا خواهد رسيد

تا عطش

آب ها را گوارا تر كند؟

تا آ يينه پديدار آئي

عمري دراز در آ نگريستم

من بركه ها ودريا ها را گريستم

اي پري وار درقالب آدمي

كه پيكرت جزدر خلواره ناراستي نمي سوزد!ــ

حضور بهشتي است

كه گريز از جهنم را توجيه مي كند،

دريائي كه مرا در خود غرق مي كند

تا از همه گناهان ودروغ

شسته شوم.

وسپيده دم با دستهايت بيدارمي شود.

*****

نه، نه، نه

اين هزار مرتبه

گفتم :

- نه

ديگر توان نمانده،

- توانايي،

در بند بند من

از تاب رفته است .

شب با تمام وحشت خود خواب رفته است

و در تمام اين شب تاريك،

تاريك، چون تفاهم من،

- با تو !

انسان،

افسانه مكرر اندوه و رنج را

تكرار مي كند .

گفتي :

« اميد ها ست،

« در نااميد بودن من؛

- اما،

اين ابر تيره را نم باران نبود و نيست

اين ابر تيره را سر باريدن .

انسان به جاي آب،

هرم سراب سوخته مي نوشد .

گلهاي نو شكفته،

اين لاله هاي سرخ،

گل نيست ؛

- خون رسته ز خاك است .

***

باور كن اعتماد.

از قلبهاي كال

بار رحيل بسته

و مهرباني ما را،

خشم و تنفر افزون،

از ياد برده است .

باور نمي كني ؟

كه حس پاك عاطفه در سينه مرده است .

شب ها كه دريا، مي كوفت سر را

بر سنگ ساحل، چون سوگواران؛

***

شب ها كه مي خواند، آن مرغ دلتنگ،

تنهاتر از ماه، بر شاخساران؛

***

شب ها كه مي ريخت، خون شقايق،

از خنجر ماه، بر سبزه زاران؛

***

شب ها كه مي سوخت، چون اخگر سرخ

در پاي آتش، دل هاي ياران؛

***

شب ها كه بوديم، در غربت دشت

بوي سحر را، چشم انتظاران؛

***

شب ها كه غمناك، با آتش دل،

ره مي سپرديم، در زير باران؛

غمگين تر از ما، هرگز نمي ديد

چشم ستاره، در روزگاران !

***

اي صبح روشن ! چشم و دل من

روي خوشت را آئينه داران !

بازآ كه پر كرد، چون خنده تو

آفاق شب را، بانگ سواران !

به پيش روي من، تا چشم ياري مي كند، درياست !

چراغ ساحل آسودگي ها در افق پيداست !

درين ساحل كه من افتاده ام خاموش،

غمم دريا، دلم تنهاست .

وجودم بسته در زنجير خونين تعلق ها ست !

*****

خروش موج، با من مي كند نجوا،

كه : - « هرل كس دل به دريا زد رهائي يافت !

كه هر كس دل به دريا زد رهائي يافت ... »

*****

مرا آن دل كه بر دريا زنم، نيست !

ز پا اين بند خونين بر كنم نيست ،

اميد آنكه جان خسته ام را ،

به آن ناديده ساحل افكنم نيست !

آقاى جك، رفته بود استخدام بشود . صورتش را شش تيغه كرده بود و كراوات
تازه اش را به گردنش بسته بود و لباس پلو خورى اش را پوشيده بود و حاضر
شده بود تا به پرسش هاى مدير شركت جواب بدهد .
آقاى مدير شركت، بجاى اينكه مثل نكير و منكر از آقاى جك سين جيم بكند،
يك ورقه كاغذ گذاشت جلوش و از او خواست تنها به يك سئوال پاسخ بدهد .
سئوال اين بود :
" شما در يك شب بسيار سرد و طوفانى، در جاده اى خلوت رانندگى ميكنيد، 
ناگهان متوجه ميشويد كه سه نفر در ايستگاه اتوبوس، به انتظار رسيدن 
اتوبوس، اين پا و آن پا ميكنند و در آن باد و باران و طوفان چشم براه
معجزه اى هستند .يكى از آنها پير زن بيمارى است كه اگر هر چه زود تر كمكى
به او نشود ممكن است همانجا در ايستگاه اتوبوس غزل خداحافظى را بخواند .
دومين نفر، صميمى ترين و قديمى ترين دوست شماست كه حتى يك بار شما را از
مرگ نجات داده است . و نفر سوم، دختر خانم بسيار زيبايى است كه زن رويايى
شماست و شما همواره آرزو داشته ايد او را در كنار خود داشته باشيد . اگر
اتومبيل شما فقط يك جاى خالى داشته باشد، شما از ميان اين سه نفر كداميك
را سوار ماشين تان مى كنيد؟؟ پيرزن بيمار؟؟ دوست قديمى؟؟ يا آن دختر زيبا 
را؟؟ جوابى كه آقاى جك به مدير شركت داد، سبب شد تا از ميان دويست نفر 
متقاضى، برنده شود و به استخدام شركت در آيد .
راستى، ميدانيد آقاى جك چه جوابى داد ؟؟ اگر شما جاى او بوديد چه كار ميكرديد ؟؟

 .-

.-

.-

.-

.-

.-

.-

.-

.-

.-

.-

و اما پاسخ آقاى جك :

آقاى جك گفت : من سويچ ماشينم را ميدهم به آن دوست قديمى ام تا پير زن 
بيمار را به بيمارستان برساند، و خود من با آن دختر خانم زيبا در ايستگاه
اتوبوس ميمانم تا اتوبوس از راه برسد و ما را سوار كند

 "عکس جنين ۲۱ هفته اي به نام ساموئل الکساندر که در داخل رحم مادر احتياج به عمل جراحي پيدا کرد و اگر از رحم خارج ميشد ممکن نبود زنده بماند .

لوگوي گوگل به مناسبت ازدواج لاري پيج 

^{در اين لوگوي جالب دو حلقه به مناسبت ازدواج صاحبان بزرگترين موتور جستجوي دنيا با درج اسم هر دوي آنها ميبينيد.....}

^{آيا واقعا اين پرنده دلش به شكارش سوخت}

^{درباره مرده‌پرستي ايرانيان}

<sup>با شنيدن درگذشت شاعر جاويد اثر، طبق معمول، ما مردم ايران زمين، دركوي و برزن و رسانه‌هاي شنيداري و نوشتاري، حتي با آويزان كردن پلاكاردهايي از درختان و تيرهاي برق شهرها، به ستايش از شاعري كم نظير پرداختيم و هر يك به نوعي سوگوار شديم و در غم جانگداز او پيا‌م‌هاي بلند و كوتاه داديم كه درخور تحسين است و در جاي خود، اين گونه همراهي با خانواده عزادار مورد تأكيد تعاليم الهي و اولياي دين هم هست.

اما آنچه موجب شد نگارنده نيز بدين مناسبت مطلبي را تقديم خوانندگان عزيز كند، مطالعه مقاله‌اي بود كه در سايت «تابناك» به قلم زيباي جناب آقاي جلال محمدي با موضوع «مرگ قيصر و امتحان انشاي مديران فرهنگي» انتشار يافت كه در يك برخورد انتقادي در فرازي اشاره مي‌كند: قومي به خلوص و صفا و قومي به تظاهر و ريا اسف‌خوار مرگ او شدند!
و در ادامه نوشته است: وزير فرهنگ و ارشاد اسلامي اين مملكت، هنگامي به ديدار قيصر شتافت كه از قيصر جز پيكري خاموش بر جاي نبود. گويي، بيش از اين صداي شاعري چون قيصر به گوش مسندنشينان فرهنگ اين مملكت نرسيده بود!

با مطالعه اين نوشتار، اين مطلب در ذهنم تداعي شد كه چرا ما را مرده‌پرست ناميده‌اند؟ و چرا افراد پس از مردنشان اينقدر عزيز مي‌شوند؟
به ياد مي‌آورم كه يكي از دوستان قديمي و هم‌دانشكده‌اي خودم را پس از چند سال دوري ديدم. طبق معمول پس از احوالپرسي اوليه نخستين جمله معترضه‌اي كه گفت، اين بود: اصلا سراغ نمي‌گيري كه ما زنده‌ايم يا مرده؟

من هم كه با اين‌گونه اعتراضات آشنا هستم در پاسخ گفتم:
چون از شما خبري نبود، يقين داشتم كه زنده هستي، والا خبردار مي‌شدم؛ بنابراين، اين رسم روزگار ما ايرانيان شده است كه در مرگ يكديگر جمع مي‌شويم و از اين روست كه ما را يا مرده‌خوار مي‌پندارند يا مرده‌پرست!
الغرض:
از اين بابت جاي گلايه و شكايت نيست، بلكه اين فرهنگي شده است كه همگي به آن تن داده‌ايم و با آن انس گرفته‌ايم.

فراموش نمي‌كنم كه روزي در محضر يكي از بزرگان از علما بودم كه صفحه مربوط به آگهي اموات يكي از جرايد را مي‌خواستند ببينند به من گفتند «صفحه الصدق آن روزنامه را به من بدهيد» بعد اضافه كردند كه تنها صفحه درست و مطمئن روزنامه‌ها همين است كه مي‌توان با اطمينان به مطالبش اعتنا كرد!
روزي به حسب اتفاق، نشريه چهار صفحه‌اي را از انجمن بروجردي‌هاي مقيم تهران مي‌خواندم كه در آن با اشاره به شخصيت يكي از علماي مبرز بروجرد به نام مرحوم آيت‌الله گلپايگاني به نكته‌اي اشاره كرده بود كه به نظرم مي‌تواند پاسخگوي همه دل‌نگراني‌هاي مطرح در اين زمينه باشد.

از مرحوم سيداسماعيل گلپايگاني نقل مي‌شود كه: من در ايام تحصيل در نجف اشرف با يكي از علماي بزرگ آن ديار آشنا شدم كه در تنگدستي شديد مالي بود. روزي به بقال سر كوچه‌شان مراجعه مي‌كند و از او شكر، چاي و زغال به مقدار كمي نسيه مي‌گيرد و در گوشه عبايش مي‌گذارد و به بقال مي‌گويد: فردا پولش را پرداخت مي‌كنم بقال اظهار ناراحتي مي‌كند و مي‌گويد: من كالا نسيه نمي‌دهم و زغال و شكر و چاي را از دست آن عالم فرزانه پس مي‌گيرد.
چند روزي طول نمي‌كشد كه اين عالم بزرگ فوت مي‌كند، جمعيت بسياري براي تشييع وي حاضر مي‌شوند و نشانه‌اي حضرتي براي تجليل از اين عالم بيرون مي‌آورند.

در راه تشييع جنازه سيداسماعيل به يكي از دوستانش مي‌گويد: چند روز پيش مردم اين طور با ايشان برخورد داشتند و امروز اين‌گونه؛ اين چه شوري است كه به وجود آمده است؟ دوستش در پاسخ مي‌گويد: «اين عالم الان با مردم در يك رديف قرار گرفته، چون مرده با مرده سنخيت دارد. او در زمان حيات با مردم سنخيتي نداشته براي اين‌كه وي زنده بوده است و مردم مرده، اما اينك مانند يكديگر شده‌اند و زبان هم را مي‌فهمند.

آري برادر، اين همان آب خنكي بود كه توانست تسكينم دهد و همين نكته را مي‌توان به ديگر موارد نيز تعميم داد و از آن براي فرداي خودمان درس عبرت بگيريم.
آري، سعي بر آن داشته باشيم كه امروز زنده زندگي كنيم و در دنيايمان زنده باشيم و بي‌فر و بي‌شكوه زندگي كنيم و دلنگران فرداي دنيايي امان نباشيم، زيرا فردايمان را تجليل مي‌كنند؛ البته نه براي ما بلكه براي خودشان.
آن روز كه قيصر زنده بود، مانند بسياري از مردگان امروزي نبود و اختيار چگونه زيستن در كف داشت و دوستان و هم‌سنخان خود را پيدا كرده بود و با آنان گذر ايام مي‌كرد، اما امروز به همان تعبيري كه اشاره شد، هم‌جنسان او كه بسيارند با او همراه و همگرا شده‌اند؛ اين رسم زمانه است و پاياني ندارد.

محمدي عزيزم
زود آمدن يا دير آمدن وزير ارشاد در كنار مرحوم قيصر، مشكل امروز زندگي ما نيست، بلكه آنچه از همه مهمتر است، غفلت همگان از فرداي زندگي است.
و دليل آن اين است كه ما امروزمان را فراموش كرده‌ايم و از همين جهت است كه مرگ ما عروج نيست، بلكه هبوط است و اين همان درد مزمني است كه موجب شده عقب‌ماندگي‌هايمان را درك نكنيم و به خيال خويش اسب زندگي را زين كرده‌ايم، لكن اسب زندگي بر ما سوار است و سواري مي‌كشد.

سخن پاياني:
به زعم نگارنده اين سطور، انسان‌هايي مانند قيصرامين پور كه بنا بر اظهار رسانه‌هاي جمعي از مصاحبه و حضور در ميان مردم خودداري مي‌كردند، نه به اين دليل بود كه خود را بي‌نياز از جامعه احساس مي‌كرد و يا براي خود، شأن كاذبي قايل بود، بلكه ايشان و صدها و هزاران مثل وي احساس مي‌كردند و مي‌كنند كه نيازشان با اطرافيان متفاوت است و بين خود و ستايشگرانشان خلأ فراواني را مي‌ديدند و از اين رو، پا در خلأ نمي‌گذاشتند و ره خويش مي‌رفتند و حال كه با مردن، قدرت اختيار كردن دوست و همراه را از دست مي‌دهند، در اين مرحله، هر كسي با هر نيت و مرامي بر جنازه او حاضر مي‌شود كه شايد سودي ببرد و از اين حيث در خور سرزنش نيستيم، زيرا كه قدر و اندازه ما همين است و بس!

غزلسراي شيرين سخن، سعدي شيرازي چه زيبا سروده است:
لاابالي چه كند دفتر دانايي را
طاقت وعظ نباشد سر سودايي را
آب را قول تو با آتش اگر جمع كند
نتواند كه كند عشق و شكيبايي را
ديده را فايده آنست كه دلبر بيند
ور نبيند چه بود فايده بينايي را
عاشقان را چه غم از سرزنش دشمن و دوست
يا غم دوست خورد يا غم رسوايي را
همه دانند كه من سبزه خطي دارم دوست
نه چو ديگر حيوان سبزه صحرايي را
من همان روز دل و صبر به يغما دادم
كه مقيد شدم آن دلبر يغمايي را
سرو بگذاركه قدي و قيامي دارد
گو ببين آمدن و رفتن رعنايي را
گر براني نرود ور برود باز آيد
ناگزير است مگس دكه حلوايي را
بر حديث من و حسن تو نيفزايد كس
حد همينست سخنداني و زيبايي را
سعديا! نوبتي امشب دهل صبح نكوفت
يا مگر روز نباشد شب تنهايي را
روحش شاد و راهش پررهرو باد</sup>

^{علامت توالت زنانه و مردانه در گوشه و كنار دنيا}

Every sixty seconds you spend upset is a minute of happiness you'll never get back .. 



Today's Message of the Day is:

Life is short, Break the rules, Forgive quickly, Kiss slowly, Love truly, Laugh uncontrollably, And never regret anything that made you smile.

 you love and don't want to lose in 2007, even me....

غریبه دلش پر درد
دردای رنگارنگ
دردای همه رنگ دردای بی رنگ
اشکای قطره قطره
نم نم
آی آدمای خاکستری دل غریبه شکسته
انتظارش رو نداشت آی …

به یاده یه دوست