دختربچه 7‌ساله‌ در روستاي «کوگير» حوالي جاده «قزوين - رشت» طعمه حيوانات وحشي شد.

به گزارش خبرنگار «حوادث» ايسنا، ساعت 11صبح روز چهارشنبه بيست و ششم دي ماه، فردي به پاسگاه انتظامي روستاي «کوگير» مراجعه كرد و از پيدا شدن جسد تکه‌تکه شده يك دختربچه‌ به ماموران خبر داد و بدين ترتيب با حضور عوامل پليس در موقعيت كشف جسد و انجام تحقيقات اوليه مشخص شد: اين جسد متعلق به دختربچه 7 ساله‌اي است که در دام حيوانات وحشي افتاده و تکه‌تکه شده است.

اين در حالي بود كه با انتقال جسد به پزشکي قانوني استان قزوين، معاينات اوليه مشخص كرد كه علت فوت، گازگرفتگي حيوانات درنده بوده است.

دراين رابطه، اميد روشن، مديرکل حفاظت از محيط زيست استان قزوين نيز در گفت‌وگو با ايسنا گفت: در روزهاي شروع فصل سرما از طريق رسانه‌هاي محلي اعلام شد که احتمال مهاجرت منطقه‌اي حيوانات درنده به مناطق مسکوني به دليل کمبود منابع غذايي حيوانات گياه‌خواروجود دارد و به اين ترتيب با اين نوع مهاجرت فصلي، چنين حوادثي رقم مي‌خورد.

وي در رابطه با حيوانات درنده موجود درمناطق حفاظت ‌شده نيز گفت: روباه، شغال، پلنگ، خرس، کفتار و گرگ از حيوانات درنده اصلي در استان قزوين هستند و کمبود غذايي حيوانات گياه‌خوار با توزيع علوفه به شکل دستي مشابه ساير استان‌ها رفع مي‌شود، اما برنامه‌اي براي تامين غذاي حيوانات گوشتخوار نداريم.

گزارش خبرنگار ايسنا حاكيست: دختربچه 7 ساله به نام «راحله» روز چهارشنبه هفته گذشته مقارن ساعت 7 صبح به قصد مدرسه از منزل خارج شده بود که اطراف روستاي کوگير مورد حمله حيوانات درنده قرار گرفت و کشته شد.

^{صحنه اي زيبا از حيات وحش}

^{در عكس پلنگ چيتا به فرزندانش شكار ياد مي دهد. چيتا سريعترين دونده جهان است. نكته جالب آنكه چيتا اين آهوي زيبا را نمي كشد بلكه تنها شكار آهو را به فرزندانش ياد مي دهد! به چشمهاي مهربان يوزپلنگ هاي كوچك در عكس آخر دقت كنيد! حيات وحش چقدر زيباست}

بازار کار

تفریح

امنیت اجتماعی

احترام اجتماعی

A new wife

^{نمي دانم زمستان هشتاد بود يا هشتاد و يك. ولي هرچه بود روزهايي خيلي سرد شد تهران. صبحي بود و داشتم مي رفتم دانشگاه. تمام راه را با وجود دستكش و كلاه و شال گردن و يك عالمه لباس ديگر لرزيده بودم. روي پل عابر بودم و چند دقيقه بعد توي كلاسِ گرم. يك دفعه چيزي ديدم كه تا الان و شايد تا آخر همراهم رهايم نمي كند. روي پل فلزي، روي همان ورقه هاي آهني كه از هر يخي سردتر بودند، زير چند تكه مقوا و لحاف كهنه و پاره پوره، كسي خوابيده بود. هيچ ازش معلوم نبود، همه اش زير همان خنزر پنزرها بود. ولي طولش معلوم بود. چيزي در حدود يك مرد كوتاه قد و يا... و يا... يك بچه!}

^{ديگر يادم نيست بعدش را. اصلا چه اهميتي دارد كارهاي حقير و بي فايدهء يك دانشجوي فلسفه، كه خيلي زور بزند مي شود مثل حضرات اساتيدش، و حرفهاي زيادي درباره ماهيت و وجود و تجرد ذات باري بلد خواهد بود، در حالي كه همين كنار گوشش، دويست متر آنطرفتر، يك "انسان" دارد يخ مي زند، يا زده...}

^{از همان سال، هر سال كه زمستان مي شود، هر سال كه هوا خيلي سرد مي شود، هر وقت كه زود پنجره را مي بندم كه سرما نخورم، هر جايي كه كودك لرزاني مي بينم، هر گوشه كه چند تكه كارتن بريده شده مي بينم، كامم تلخ مي شود. گاهي هم اشكي...}

^{**************}

^{يكي از اقوام كه فرانسه درس خوانده است مي گويد يكي از سالهايي كه آنجا بوده، موج سرماي سختي فرانسه را فرا مي گيرد. آنجا هم البته خيابان خواب دارد. گيريم كه هيچكدام كودك نباشند و اكثرا مردان الكلي و فاحشه هاي بيمار باشند. اين فاميل ما مي گويد، وقتي سرما بالا گرفت كاتوليك ها اعلام كردند كه اين شبها كليساهاي ما بازند و با غذا و جاي گرم، آماده پناه دادن به بي سرپناهان. بعد فرقه هاي ديگر هم تبعيت كردند و تقريبا تمام كليساها به بي سرپناه ها غذا دادند. اينطور كه شد، مسلمان ها هم تحت تاثير قرار گرفتند و مساجد را باز كردند. اين بنده خدا كه اتفاقا آدميست مذهبي با افتخار مي گويد، حتي با وجود اينكه بسياري از اين بي سرپناه ها الكلي بودند و هرجا كه مي رفتند بي بطري و باده نمي رفتند، اما مساجد مسلمان ها هيچكس را در آن شبها نراندند.}

^{**************}

^{از بركت نظام اسلامي و اختلاط دين و حكومت، چند برابرِ مردم و موقوفاتشان، هر ساله دولت و نهادهاي شبه دولتي (نظير شهرداري ها) مسجد مي سازند. هر كوچه و پس كوچه اي كه مي روي، چند مسجد خود و خدانمايي مي كند.  تهِ كوچه مسجدي قديمي و حاصل وقف آدمي دين دار جاگير شده، وسط كوچه مسجدي ست يادگار از اوايل انقلاب و شورِ همه چيز در مسجد بيني؛ و سر كوچه هم كه به ضرب و زور صدها تن آهن و سيمان و گچ، فلان ادارهء متولي نماز، مسجد علم كرده است! تازه همه اينها زياد فاصله اي با مسجد مكش مرگ مايي كه شهرداري دور ميدان مي سازد و ماه هاست –علي رغم فراهم بودن پنجاه تا قالي و دوازده تا لوستر و هزاران تكه آينه- لنگ تكميل عروس بازي محراب آن اند. سر چهارراه هم سازمان تبليغات مشغول زدن پوز شهرداريست...}

^{طبع حضرات هم هر سال بلندتر مي شود و انگار اگر مسجدي ساخته شود و گنبد و گلدسته نداشته باشد، ذنب لا يغفر مي شود. كاري ندارم كه در اين سالها نمازخوان و مسجدرو بيشتر شده يا كمتر. (شك هم دارم كه حتي خود گنبدسازها و متاره هوا كن ها هم وارد اين معقولاتِ نامعقول شوند!) و هزينه اين بريز و بپاش ها چقدر...}

^{من فقط مي خواهم از حضرات بپرسم، آيا نمي شود در اين شبهاي سرد و سرماي استخوان سوز، درِ ده يك اين مساجد باز شود و به اين آدم ها به اندازهء يك قبرجا، سرپناهي داده شود؟ حرف انسانيت كه مي شود پزش را مي دهيد كه قرآن حرمت آدم را از كعبه بالاتر وصف كرده و فلان تا آيه و حديث و روايت از نوعدوستي و احسان و حرمت به انسان مي آوريد، پاي كار كه مي رسد، به اندازه سگ اين آدم ها برايتان ارزش و حرمت ندارند؟
ميليارد ميليارد پول مردم را صرف خداي چاره ساز و خانه هايي كه به هيچ كدام نيازي ندارد مي كنيد، بعد حاضر نمي شويد بندگان نيازمند و بيچاره خدا را كه از اين سرماي بي پير تلف مي شوند، يك هفته در سال هم كه شده، در خانه اش راه بدهيد؟!}

^{همه كارتان شده ريا و تبليغات اما حتي در "تبليغتان" هم نه صادقيد و نه عاقل. وگرنه كدام تبليغ اثرگذارتر از اينكه همانهايي كه داريد خودتان را براي جذبشان هشت در و هفت تكه مي كنيد، ببينند كه وقت مبادا كه شد، اين تاسيسات عظيم به درد چهارتا آدمِ مسكين هم خورد و دو نفر را از مرگ نجات داد؟ ببينند كه اين مكان ها، به زور پول و زرق و برق و كاشي آبي و فرش دستباف و اكوي بلندگو و غباروبي هاي دستوري، مقدس نشده اند؛ توي كار آدم هم هستند!}

^{اصلا اين قانون هاي مسخرهء اداري از كجا براي اداره مساجد آمده؟ كي گفته فقط بايد وقت نماز باز باشند و ساير مواقع به زور كلاس قرآني يا ضرب مجلس ترحيمي (كه حتما بايد اجاره اش هم پيش پيشكي پرداخت شده باشد) قفلشان وا شود؟ كي گفته كه خوابيدن در مسجد كراهت دارد؟ آن هم در اين طور مواقع اضطرار.
اصلا اين مسجدها مگر از كجا آمده اند؟ مگر جز اين است كه يا حاصل خيرخواهي آدمهايي مثل ماست، و يا از پول ما مردم است، كه دستگاه عريض و طويلي، ساخته و بيلانش را به بالايي داده؟ گيريم آن ها از مال خودشان و براي رضاي خدا ساخته باشند و اين ها از مال مردم و بخاطر به اصطلاح بسط معنويت در جامعه. در هر دو صورت با اجازه كي مسجد را تبديلش مي كنيد به يك بنگاه دولتي كه كارمندهايش را شما تعيين مي كنيد و ارباب رجوع هايش هم بايد سر ساعت بيايند و سر ساعت بروند؟}

^{لامذهب ها! خيلي از اين خيابان خواب ها بچه اند. يعني اصولا هيچ گناهي ندارند به جز بيچارگي، بجر بدبياري، بجز جنايات بزرگترها، بجز سنگدلي آدمها، بجز بي غيرتي مسوولان، بجز بي كفايتي و بي همه چيزي دستگاه... آنوقت شما جوش دزديده شدن فرش مسجد را مي زنيد؟ بسوزد آن مسجدي كه تويش فرش از آدم مهمتر باشد. درد بي دردي علاجش آتش است.
 
حرف من فقط با مسجد سازان و مسجدداران ودم و دستگاه ها نيست. با هر كس كه دستش ميرسد هم هست. مثلا همين بروبچه هاي بسيجي كه پايگاه شان مساجد است. آهاي عزيزاني كه هي بلديد به سر و سينه بكوبيد كه كربلاي جبهه ها يادش بخير، در باغ شهادت را چرا بستند! مردِ عمليد؟ بفرماييد. بگذاريد دل به شكهايي كه فكر مي كنند حرفهاي شما هوايي ست و دلتان در هواي جاها و كارهاييست كه واقعا دلش را نداريد، بفهمند كه دست كم به اندازه يك شب تا صبح شما حاضريد براي كمك به جان هموطنانتان فداكاري كنيد. همه اش كه با هوندا سوار شدن و "سوسولا كوشن..." گفتن و پاي دعاي ارضي گريه كردن و با هلالي ورجه وورجه كردن و "با راهيان نور" ده پانزده روزِ عيد را گشتن و اخراجي ها را ديدن... كه نمي شود. با حلوا حلوا گفتن كه دهن شيرين نمي شود.}

^{روي حرف من با همه است. با خودم هم. آخر ما چه جور مردماني هستيم؟ نه دين و نه آزادگي و نه آدميت؛ حتي به اندازه چند شب در سال نبايد داشته باشيم؟
شايد هم همه مان داريم يخ مي زنيم. اصلا يخ زده ايم. از درون...}

^{منبع : http://www.debsh.com/archives/2008/01/11/002957.html}

^{چاه نكن بهر كسي! (ماجراي صاحب فاحشه خانه)}

^{كارفرماي فاحشه خانه اي در لهستان پس از بازديد از اين مكان، در كمال تعجب همسر خود را در ميان كارمندانش يافت.}

 ^{روزنامه "سوپر اكسپرس" چاپ لهستان نوشت: همسر اين مرد از اين طريق مقاديري پول را به جيب زده بود و جالب اينكه به شوهرش مي گفت در مغازه اي در يكي از شهرهاي اطراف محل سكونتش كار مي كند.}

^{شوهر اين زن در مصاحبه با روزنامه "سوپر اكسپرس" گفت: وقتي اين صحنه را ديدم احساس مي كردم خواب هستم.}

^{اين زوج كه 14 سال را در كنار هم زندگي كرده اند، اكنون در آستانه جدايي هستند.}

^{عشق همه چيز نيست}

^{ركسانا از اول هم بيشتر از من شانس داشت. با اينكه 36 كيلو اضافه وزن داشت و همچين قيافه اي هم نداشت و حتي ديپلم هم نداشت زودتر از من شوهر كرد. آن هم با يك مهندس جوان خوش تيپ 23 ساله كه كلي هم خر پول بود. ولي من بيچاره كه هم خوشگل بودم و هم خوش هيكل و تازه هم فوق ليسانس داشتم، پنج سال بعد از آن مجبور شدم از آنجايي كه نكند بتُرشم با يك بقال كچل خپل 38 ساله ازدواج كنم. من با غم و غصه هر روز پيرتر شدم و او با ليپوساكشن و عمل زيبايي و كلي آرايش و از اين جور حرف ها هر روز جوانتر. به خاطر همين هم شد كه شوهرم را با 13 ضربه چاقو كشتم.}

^{نتايج اخلاقي داستان:
1-  ثروت بهتر از علم است.
2- خوشگلي و خوش هيكلي ملاك ازدواج نيست. عشق و تفاهم مهم است.
3- از اينكه هيكل و قيافه بدي داريد ناراحت نباشيد. پس دكترها چه كاره اند؟
4- مدرك را بگذاريد دم كوزه آبش را بخورد.
5- اگر با زنتان تفاهم نداريد حتما در كلاس هاي دفاع شخصي ثبت نام كنيد.
6- اگر يك مهندس جوان خوش تيپ 23 ساله خر پول هستيد، سر جدتان يك دختر خوشگل و خوش هيكل فوق ليسانس را بگيريد. لطفا رومانتيك بازي در نياوريد. جان انسان ها در ميان است.
7- اميد بزرگترين موهبت الهي است در نتيجه حتما يك پسر مغز خر خورده اي پيدا مي شود كه خودتان را به او بياندازيد.
8- با آنكه كچلي يك بيماري بدخيم و مهلك نيست ولي با اين حال مي تواند عامل مرگ باشد.
9- سواد بالا هيچ تاثيري بر روي قوه چشم و هم چشمي آدمي نمي گذارد.
10- در آخر هم اينكه براي كشتن شوهرتان هيچ دليلي لازم نيست. مردها همه شان سر و ته يك كرباس اند. اگر نكُشيد ممكن است فردا برود و يك زن ديگر هم بگيرد}

^{عكسهايي از زندگي مردي با خرس ها}

^{داستان كوتاه من و ليلي داستاني بر عليه ايدز به قلم بهرام رادان}

بهرام رادان، بازيگر بنام سينماي ايران در بسيج همگاني عليه ايدز سنگ ‌تمام گذاشت و براي ما داستاني درباره اين ويروس كشنده و بلاي هزاره سوم نوشت. دست به قلم برد و آنچه را كه احساس كرد روي ورق سفيد آورد، نوشت و نوشت تا به پايان رسيد.به طور حتم زماني كه مي‌نوشت، فيلمنامه‌اي را در ذهن خود تجسم مي‌كرد اما سعي‌اش اين بود كه آن را خلاصه كند...
    آنچه مي‌خوانيد حكايت «من و ليلي» به قلم بهرام رادان، بازيگر موفـق سـينماي ايران است.
    
    من و ليلي 
    تمام صندلي‌هاي آزمايشگاه پر بود؛ يك زن حامله، يك زوج جوان، تعدادي بچه ريز و درشت، يك پيرمرد رنجور، من و...
    فضاي سردي حاكم بود... تلويزيون قديمي آزمايشگاه داشت به زور و با برفك فراوان برنامه پزشكي شبكه خبر را پخش مي‌كرد. مجله‌هاي روي ميز وسط اتاق انتظار آن‌قدر قديمي و زهوار دررفته بودند كه جماعت ميل كمي براي تورق آنها داشتند. صداي گريه بچه‌اي كه از ترس سوزن خوردن فرياد مي‌زد، لحظه‌اي قطع نمي‌شد.
    خانم منشي داشت جدول حل مي‌كرد و كلافه از صداي بچه، صداي تلويزيون را زياد كرد. موبايلش زنگ زد و مجبور شد دوباره صدا را كم كند. به طرف پنجره نيمه‌قدي پشتش رفت و آن را باز كرد و سرش را كمي بيرون برد. انگار صداي ماشين‌ها، موتورها و ترافيك خوشايندتر از صداي گريه بچه بود. خانم سفيدپوشي به طرف ميز منشي آمد و برگه‌اي را روي آن قرار داد. منشي برگه را نگاه كرد و ارتباط تلفني را قطع كرد و پشت كامپيوتر نشست و مشغول تايپ شد. زوج جوان را صدا كرد و به آنها پرينت جواب را داد. زن نگاهي به مردش كرد و لبخند زد. مرد متكبرانه تبريك گفت، زن خوشحال شد. زوج خوشحال بيرون رفتند و جماعت منتظر، با نگاه بدرقه‌شان كردند.
    پيرمرد رنجور نگاهي به من كرد. نگاهش سرد و وهم‌انگيز بود، چشمانش از زلال آب تا خاكستري ابر، در طيف عجيبي خلاصه مي‌شد. نگاهم را به زور ازش گرفتم و مشغول تماشاي دو كودك شدم كه كنار مادرشان مشغول ور رفتن با اسباب‌بازي كوچك‌شان بودند. خانم سفيدپوش دوباره از اتاق مخصوص بيرون آمد، برگه‌اي كه دستش بود را به طرف ميز منشي برد و با او مشغول زمزمه شد...
    منشي به طرف كامپيوترش رفت و مشغول تايپ شد. دكتر ميانسال بيرون آمد و سراغ مريض بعدي را گرفت. خانم سفيدپوش انگار كه هول شده باشد، همراه منشي، پرونده‌ها را زير و رو كردند و بالاخره زن حامله را به اتاق دكتر فرستادند. دكتر كنار رفت تا زن حامله وارد اتاق شود كه منشي صدايش كرد و او را به سمت ميز خود خواند. در همين حين زيرچشمي به من نگاه كرد. دكتر به طرف ميز منشي رفت و پرينت را از دست منشي گرفت، عينكش را عوض كرد و با عينك ذره‌بيني‌اش مشغول مطالعه شد. منشي دوباره زيرچشمي به من نگاه كرد. احساس كردم تمام خون توي بدنم رفت كف پاهام! رگ‌هاي دستم شروع به لرزيدن كرد. نگاه تيز منشي پر از الكترون‌هاي منفي بود. دكتر پس از لختي، صدايم زد. اين يك آغاز بود: دكتر: آقاي سپيدار؟
    من: ...بله... من هستم!
    دكتر: چند لحظه تشريف بياوريد تو اتاق من (مكث كرد)... لطفا!
    به راه افتادم. حس مي‌كردم بيشترين توجهم را بايد متمركز اين نكته بكنم كه در راه نيفتم. زانوهايم ذق‌ذق مي‌كردند، فشار خونم پايين آمده بود... در راه نفس عميقي كشيدم و در باز را آرام بازتر كردم. چهره دكتر در حالي كه به برگه جواب آزمايش من چشم دوخته بود، در انعكاس نور چراغ مطالعه‌اش ترسناك بود. بدون اين‌كه سرش را بالا بياورد، گفت: بفرماييد بنشينيد آقاي سپيدار.
    تلاطم وجودم اجازه نشستن نمي‌داد، ولي آرام نشستم. دكتر در حالي كه مي‌خواست خودش را منطقي و خونسرد نشان دهد، نفس عميقي كشيد و شروع به صحبت كرد:
    دكتر: آقاي سپيدار در آزمايشات شما نكته‌اي هست كه بايد با خودتون در ميان بگذارم... البته من پزشك آزمايشگاه هستم ولي همانطور كه مي‌دانيد، پزشكان محرم راز بيماران هستند... پس هيچ نكته‌اي را نبايد از قلم بيندازيد چون ممكنه به ضرر خودتون بشه... (ديگه تمام تنم يخ كرده بود و لرزش رگ‌هاي دستم برايم عادي شده بود.)
    دكتر ادامه داد: شما مشكوك به يك بيماري هستيد كه گرچه در حضور عوام بيماري صعب‌العلاجي است اما علم پزشكي نشون داده كه هيچ‌چيز غيرممكن نيست. شما هم اولين اصل را بايد رعايت كنيد؛ اون هم اين‌كه به خودتون مسلط باشيد و خونسردي خودتون را حفظ كنيد چون فعلا پس از خدا، روحيه شما، منجي شماست. 
    ديگه سرم داشت گيج مي‌رفت... چشمام مات مونده بود روي لب‌هاي دكتر، دندان‌هاي زرد و نامرتبش هيچ ربطي به روپوش سفيد و اتوكشيده‌اش نداشت، لب‌هاش خشك و ترك خورده بود، اينقدر مات ماندم كه خودش به حرف اومد: دكتر: آقاي سپيدار متاسفانه شما مشكوك به اچ‌آي‌وي مثبت هستيد. ديگه داشتم از حال مي‌رفتم... فكرم متمركز نبود.. تمام زندگيم مثل اسلايد از جلوي چشمم رد شد... كجا اشتباه كرده بودم. شيطنت دوران نوجواني... با كي؟ از كي! پس اونم الان...! كي؟ من؟ كجا؟
    ديگه داشت سي سالم مي‌شد و آدم‌هاي مختلف رو از ذهنم گذروندم... خداوندا به هيچ‌كس نرسيدم... آخه من!... من؟... با كي؟
    دكتر رشته افكارم را پاره كرد و گفت: آقاي سپيدار... ويروس ايدز مي‌تونه جز از راه‌هاي مقاربتي، از راه‌هاي ديگر هم وارد بدن بشه، اين تصور غلطيه كه در ميان مردم رواج داره... شما به چيز خاصي اعتياد داريد؟ سرم را تكان دادم به علامت نه! احساس كردم سرم چندين تن وزن داره!
    
    
    همان خانم سفيدپوش با ليوان آبي جلويم خم شد. از نگاه ترحم‌آميزش متنفر بودم. احساس مي‌كردم بهم ناچاري مي‌فروشه... دكتر به نوشيدن آب دعوتم كرد. زن سفيدپوش ليوان را به دستم داد. يك قلپ خوردم و انگار مشتي شيشه به حلقم فرو كردم. دكتر برايم توضيح داد. درباره نحوه انتقال اين بيماري و مراقبت‌هاي بعدي و بدتر از همه اين‌كه نام من طبق قانون، وارد بانك اطلاعاتي وزارت بهداشت مي‌شود و بايد تحت كنترل باشم و هروقت نياز به تزريق يا دندانپزشكي داشتم، اين موضوع را با پزشك معالج در ميان بگذارم و... حرف‌هايش را از يك جايي به بعد نشنيدم و به فكر ليلي افتادم... صورت گلگون و خندانش... نگاه مهربونش و دست‌هاي گرمش...
    
    آرزوهاي نقشه بر آب آينده‌مون با بچه‌هامون، كهنسالي‌مون و در نهايت عشقمون... از فكر كردن اين‌كه شايد او رو هم آلوده كردم وحشت‌زده شده بودم... خودم را شيطاني تصور مي‌كردم كه ندانسته طالع نحسي است كه وجودش براي بشريت مضر است. چرا، خدا من رو اينطور سخت مورد آزمايش قرار داده؟ خدايا چرا من؟ چرا ليلي؟ چرا ما؟دكتر كه حالا از پشت ميزش بلند شده بود، زير بغلم را گرفت و به بيرون هدايتم كرد.
    
    همينطور كه به طرف يك صندلي خالي مرا مي‌برد، در گوشم نجوا مي‌كرد و دلداريم مي‌داد. نشستم، نمي‌فهميدم چي مي‌گه؟ بايد ولم مي‌كرد! توان اين را نداشتم كه بگويم ولم كند.
     خودش فهميد و از من فاصله گرفت. من ماندم و ليوان آب! خدايا چه كنم؟ خدايا... تا به حال هيچ وقت از صميم قلب اينطور نخواسته بودمت! هيچ‌وقت اين‌قدر نياز به حضورت را حس نكرده بود! چه كنم؟ نذر كنم؟ دخيل ببندم؟ ساكت بشم؟ اين غم فراتر از تحمل من است! من توانايي درك فاجعه رو ندارم!
    مي‌خواهم بميرم... حتما مي‌كشم خودم رو! كي گفته خودكشي كار آدماي ضعيفه؟ كه حتي اگه باشه، اوني كه گفته آيا در چنين موقعيتي بوده و اين رو گفته؟ چطور چنين حقي رو به خودش داده كه همچين چيزي بگه؟ شانه‌هاي سردم، گرمي يك دست را احساس كرد. صداي سلامي به گوشم رسيد. سرم را بلند كردم، همان پيرمرد رنجور در گوشه اتاق انتظار نشسته بود. به سراغم آمده بود، كنارم نشست، چقدر ساده بود... چقدر رنج‌كشيده بود و چقدر خالص بود... دلم مي‌خواست در آغوشش زار بزنم و فغان سر دهم، اما نمي‌شناختمش. آرام گفت: مي‌دوني كه خدا بزرگه؟ آرام سرم را تكان دادم... گفت: مي‌دوني چقدر بزرگه؟ آرام سرم را تكان دادم كه بله... گفت: نمي‌دوني! كه اگر مي‌دونستي، اين نبودي!خونم به جوش آمد، خواستم فرياد بزنم كه تو چه مي‌فهمي؟ تو درد مرا چه مي‌داني؟ تو آيا ليلي داري؟ آيا وجود بيمارت را به آن معصوم هديه كرده‌اي؟ آيا مي‌داني كه من صبح‌ها به چه اميدي بايد بيدار شوم؟ مي‌داني من بايد چه بگويم؟ به مردم؟ به زمانه؟ به پدرم؟ به مادرم؟ به پدر و مادر ليلي؟ به خود ليلي؟ آه... از خود ليلي... واي بر من و واي بر ليلي! تو چه مي‌داني؟
    قبل از اين‌كه حرفي بزنم، پيرمرد گفت؟ من مي‌دانم ولي تو نمي‌داني. من وسعت درد تو را درك مي‌كنم چون مثل تو دردمندم... از همان جنس درد دارم كه تو داري! تو تازه مبتلا شدي و من سيزده سال است كه بارش را به دوش مي‌كشم... ولي من مي‌دانم... مي‌دانم كه خدا رحيم است، ارحم‌الراحمين است و اين آن چيزي است كه تو نمي‌داني. حرف‌هايش به نظرم كمدي مي‌آمد! يك كمدي سياه! لبخند تلخي زدم و عاقل اندر سفيه نگاهش كردم. باز به خودم مشغول شدم و فكر خودم و... صداي منشي از دور مي‌آمد. داشت كسي را صدا مي‌زد. نگاه من وسط سنگ‌هاي ريز مغلوب موزاييك كف اتاق بود. چه خوشبختند آنها... هميشه در ميان موزاييك هستند و درد ندارند، پس درمان هم نمي‌خواهند. چقدر انسان ضعيف است. چرا اسمش اشرف مخلوقات است؟ او كه از يك پشه دلگير است و زخم‌زبان مردم برايش از زخم ساطور كاري‌تر است! آخ از زخم‌زبان مردم. زخم‌زبان مردم را چه كنم؟ من چه كنم؟ ليلي چه مي‌كند؟ او كه هنوز منتظر عروسي‌مان در بهار است! كدام بهار؟ بهار تمام شد و رفت و من محكوم زمستانم! زمستان ابري و مهلك!
    كودكي دستش را روي زانويم تكان داد، صدايم مي‌كرد. با من بود؟ آره با من بود.
    
    كودك: عمو... عموجون... اون خانمه صدات مي‌كنه!
    خط نگاهش‌را در امتداد دستان كوچكش ادامه دادم و در دوردست منشي را ديدم كه صدايم مي‌كند. من را؟ دكتر را؟ كاش كودك معصوم جاش را به من مي‌داد؛ من كودك مي‌شدم. شايد او تحمل درد مرا داشت، شايد خداوند در نهاد او اين قوه را گذاشته بود. بلند شدم و به راه افتادم. همزمان دكتر و زن سفيدپوش هم بيرون و به سمت ميز منشي آمدند. ايستادم، اما حوصله ايستادنم نمي‌آمد... مجبور بودم بايستم. منشي پچ‌پچي با دكتر كرد و چند كلمه قلمبه و سلمبه پزشكي بلغور كردند و به خودشان پيچيدند و صداي پرينتر آمد و منشي كاغذ را كند و به دكتر داد و زن سفيدپوش سرك كشيد و سرش را پايين انداخت تا چشم در چشم دكتر نيفتد كه خشمگين نگاهش مي‌كرد. دكتر نگاهش را از زن سفيدپوش گرفت و رو به من گفت.
    دكتر: ببخشيد آقاي سپيدار، متاسفانه يا خوشبختانه پرينت جواب شما اشتباهي بود. من واقعا از شوكي كه اين مسئله به شما داده، مطلع هستم ولي به شما اطمينان مي‌دهم كه اين اولين و آخرين باريه كه (از اينجا به بعد به زن سفيدپوش نگاه مي‌كرد) اين اتفاقات در اين آزمايشگاه مي‌افتد و مقصر اين اتفاق هم مي‌تونه براي تسويه‌حساب به حسابداري مراجعه كند و...
    ديگه نشنيدم، نمي‌خواستم بشنوم... فشار خونم بالا رفت، ضربان قلبم تند شد، عضلات صورتم به دنبال سوژه‌اي براي خنديدن بودند و برگشتم. به دنبال پيرمرد... به دنبال اميد... به دنبال آن‌كه به ارحم‌الراحمين وفادار بود... به آن‌كه روحش زنده به عشق بود... پيرمرد نبود.. رفته بود... كجا رفته بود... او تمام غم‌ها را به دوش كشيده بود و برده بود... كاش بود و مي‌ديد و مي‌فهميد كه چه حالي دارم... نبود... رفته بود... جيبم لرزيد... دستم را داخلش بردم و موبايلم را درآوردم. هنوز داشت مي‌لرزيد، عكس ليلي خندان و شادان روي صفحه ظاهر شد. جوابش را ندادم، مخصوصا جواب ندادم، اين منتهاي خواستن لحظه‌اي تنهايي بود، خواستم لختي با فكر بودنش... با فكر بودنم... با فكر بودنمان... عشق كنم. تمام.

^{چگونه يك زن را خوشحال كنيم؟چگونه يك مرد را خوشحال كنيم؟}

^{براي خوشحال كردن يك زن...
يك مرد فقط نياز دارد كه اين موارد باشد :}

1. ^{يك دوست}
2. ^{يك همدم}
3. ^{يك عاشق}
4. ^{يك برادر}
5. ^{يك پدر}
6. ^{يك استاد}
7. ^{يك سرآشپز}
8. ^{يك الكتريسين}
9. ^{يك نجار}
10. ^{يك لوله كش}
11. ^{يك مكانيك}
12. ^{يك متخصص چيدمان داخلي منزل}
13. ^{يك متخصص مد}
14. ^{يك متخصص علوم جنسي}
15. ^{يك متخصص بيماري هاي زنان}
16. ^{يك روانشناس}
17. ^{يك دافع آفات}
18. ^{يك روانپزشك}
19. ^{يك شفا دهنده}
20. ^{يك شنونده خوب}
21. ^{يك سازمان دهنده}
22. ^{يك پدر خوب}
23. ^{خيلي تميز}
24. ^دلسوز
25. ^{ورزشكار}
26. ^گرم
27. ^مواظب
28. ^شجاع
29. ^باهوش
30. ^بانمك
31. ^خلاق
32. ^مهربان
33. ^قوي
34. ^فهميده
35. ^بردبار
36. ^محتاط
37. ^{بلند همت}
38. ^{با استعداد}
39. ^{پر جرأت}
40. ^مصمم
41. ^صادق
42. ^{قابل اعتماد}
43. ^{پر حرارت}

^{بدون فراموش كردن :}

44. ^{تعريف كردن مرتب از او}
45. ^{عشق ورزيدن به خريد}
46. ^{درستكار بودن}
47. ^{بسيار پولدار بودن}
48. ^{تنش ايجاد نكردن براي او}
49. ^{نگاه نكردن به بقيه دختران}

^{و در همان حال، شما بايد :}

50. ^{توجه زيادي به او بكنيد، و انتظار كمتري براي خود داشته باشيد}
51. ^{زمان زيادي به او بدهيد، مخصوصاً زمان براي خودش}
52. ^{اجازه رفتن به مكانهاي زيادي را به او بدهيد، هيچگاه نگران نباشيد او كجا مي رود.}

^{بسيار مهم است :}

53. ^{هيچگاه فراموش نكنيد :}

    <sup>* سالروز تولد
    * سالروز ازدواج
    * قرارهايي كه او مي گذارد</sup>

^{چگونه يك مرد را خوشحال كنيم :}

1. ^{تنهاش بذاريد!}

^{با سلامبه همه همراهان گلم}

^{مطلب زیر از نظر خبری هیچ سنخیتی با سایر نوشته ها و واگویه هایه من نداره..صرفا به این دلیل این مطلب رو اینجا آوردم چون مشکل اکثر دوستان و هم نسل هایه متاهل خودمون هم هست و همیشه برام جالب بوده که چرا زنها از این سلاح در برابر مرداشون استفاده میکنند...در همه کتابهایه روانشناختی که خوندم به تفاوتهای اساسی زن ومرد اشاره شده اما متاسفانه در کشور ما بینش درستی ...به خصوص در خانمها .....نسبت به روابط زناشویی وجود نداره..دیشب که با یکی از دوستان اناث خودم که در آستانه نامزدی قرار داره گپ میزدم..دیدم که نگاه اون به ازدواج صرفا به عنوان یک سرگرمیه جدیده..این مطلب عینا گفته خوده دوستمون هست..اما آیا این نگاه نگاه درستیه؟!!نظر شما چیست؟}

^{چرا خانم ها ارتباط جنسي را متوقف مي سازند}

^{تصورات كليشه اي متعددي وجود دارد و حاكي از اين مطلب است كه وقتي دو نفر در يك رابطه دو جانبه ي تعهد آور قرار دارند و پس از گذشت مدت زماني ديگر با هم ارتباط جنسي برقرار نمي كنند، تنها كسي كه پايان اين رابطه را طلب مي كند بدون شك خانم است. در يك چنين حالتي خانم ترجيح مي دهد كتاب بخواند، به موهايش رسيدگي كند، لباس ها به خشكشويي ببرد و خلاصه هر كاري كه ممكن است انجام دهد، فقط ارتباط صميمانه فيزيكي با همسر مهربان و دوست داشتني خود برقرار نكند. البته او هميشه اينگونه نبوده؛ به هر حال زمان هايي وجود داشته كه ارتباط آنها پر شور و حرارات بوده و هر دو نفر براي هم از جذابيت بالايي برخوردار بوده اند؛ اما در حال حاضر بايد با تاسف زياد گفت كه آن عشق و شور و حرارات اوليه از بين رفته و خبري از آن نيست.}

^{روانپزشكان بر اين باور هستند كه از ميان 20 ميليون زوجي كه رابطه زناشويي خود را به تازگي آغاز كرده اند و كمتر از 10 مرتبه در سال با هم ارتباط جنسي برقرار مي كنند تقريباً نيمي از آنها به دليل تصميم جنس مونث يك چنين رابطه اي را تجربه مي كنند. البته اخيراً كتابي با عنوان “شوهرم ديگر رابطه جنسي نمي خواهد” (هنگاميكه آقايون از ادامه برقراري رابطه جنسي سرباز مي زنند و اينكه خانم ها چه عكس العملي انجام مي دهند) در حال چاپ و انتشار مي باشد. اين كتاب از طريق انتشارات هارپر ويليامز و ويليام مارو در ژانويه سال 2008 به نشر انبوه خواهد رسيد. ما مطمئنيم كه ميليون ها نفر به اين كتاب علاقمند خواهند شد و همچنين اين كتاب مي تواند كمك بزرگي به آنها باشد به ويژه زمانيكه جنس مذكر تصميم به متوقف ساختن ارتباط جنسي ميگيرد.}

^{زماني كه ما مشغول تحقيق و بررسي پيرامون اين كتاب بوديم با مردهاي بسيار زيادي برخورد مي كرديم كه در زندگي هاي مشتركي قرار داشتند كه هيچ گونه ارتباط جنسي با همسران خود برقرار نمي كردند، اما درصد بسيار زيادي از اين افراد اظهار مي داشتند كه اين همسرانشان هستند كه از برقراري رابطه جنسي امتناع مي ورزند نه خود آنها. اين مردها گيج مي شدند، از نظر عاطفي و روحي آسيب مي ديدند و از اينكه شريك زندگيشان تمايلي به آنها ندارد، احساس ناخوشايندي پيدا مي كردند. برخي از آنها حتي دليل يك چنين مسئله اي را نيز نمي دانستند و از ما سوال مي كردند كه چرا يك چنين اتفاقي در زندگي شان روي داده و براي بازگرداندن شور و حرارات و عشق و علاقه اوليه به زندگي خود چه كاري مي توانند انجام دهند. بسياري از آقايون هم براي ما نامه نوشته و از ما درخواست مي كردند كه اين قضيه را از نقطه نظر خانم ها بررسي كنيم. ما هم برآن شديم تا تحقيقات جديد خود را در اين مورد كه چرا خانم ها ناگهان از ادامه برقراري رابطه جنسي صرفنظر مي كنند، شروع كنيم.}

^{در هر صورت بايد توجه داشت كه پاسخ به اين پرسش امر ساده اي نيست. عدم تمايل به شريك زندگي معمولاً مقوله اي است كه به دليل مسائل مختلف ايجاد مي شود و امروزه جزء يكي از حادترين مشكلات مربوط به روابط جنسي ميان همسران قلمداد ميشود. از نظر پزشكي به اين بيماري “اختلال عدم تمايل جنسي” (HSDD) اطلاق ميشود. انجمن روانشناسي امريكا آن را به عنوان ” غياب يا كمبود تمايلات و افكار جنسي كافي براي برقراري يك رابطه جنسي مي داند كه منجر به ايجاد استرس ها و اضطراب هاي دروني و بيروني در فرد شده و دليل آن هم به خاطر مصرف الكل يا دارو و يا مواد مخدر نيست.”}

^{البته بايد توجه داشت كه اگر فردي در يك رابطه طولاني مدت شهوت بالايي از خود نشان نمي دهد و اين امر هيچ گونه ناخوشي را براي هيچ يك از آنها ايجاد نكند، نميتوان نام بيمار بر او گذاشت و او را دچار اختلال HSDD دانست. در اين قسمت نكته اي كاملاً بديهي اما در عين حال مهم وجود دارد. اگر دو نفر با علاقه ي زياد با هم ازدواج كنند، و پس از مدتي رابطه جنسي براي هر دوي آنها از اهميت بالايي برخوردار نباشد (و اصلاً رابطه به دليل يك چنين مسئله اي ايجاد نشده باشد) آنها در زندگي خود به مشكلي برخورد نخواهند كرد چرا كه هيچ يك از اين دو نفر هيچ گونه استرس بيروني و يا دروني را متحمل نشده و بر شخص مقابل نيز متحمل نمي كنند.}

^{اما متاسفانه هميشه اوضاع به همين آرامي و ملايمت پيش نمي رود. در بيشتر موارد يكي از طرفين تمايل شديدي به برقراري اين رابطه از خود نشان مي دهد و طرف ديگر هيچ گونه ميلي به انجام اين كار ندارد. چرا؟ چه نوع اختلاف هاي جنسي ممكن است در يك چنين شرايطي وجود داشته باشد كه يك نفر منزجر شده و ديگر تمايل پيدا ميكند؟}

^{در اين قسمت قصد داريم تا مروري بر روي چند پاسخ ابتدايي كه روانپزشكان در اين مقوله مطرح كرده اند، داشته باشيم.}

^{زماني كه با خانم ها صحبت مي كنيم تعداد بسيار زيادي از آنها در پاسخ به پرسش ما مي گويند كه خودشان هم نمي دانند. آنها گيج مي شوند و آرزو مي كنند كه اي كاش شهوت و حس علاقه ي خود را مجدداً باز يابند. برخي ديگر قدري ريزتر شده و مسائلي نظير نزديكي دردآور، عصبانيت و افسردگي را از جمله دلايل خود براي عدم علاقه به اين ارتباط ذكر مي كنند. برخي ديگر هم اظهار مي دارند كه مي خواهند به طور قطع مطمئن باشند كه باردار نمي شوند.}

^{اجازه دهيد با مثالي اين مطلب را بهتر توجيه كنيم: احساس درد در حين برقراري رابطه جنسي براي يك خانم به بدي احساس عدم توانايي در نعوذ براي يك مرد مي باشد. اكثر خانم ها خجالت مي كشند كه در اين مورد با همسران خود صحبت كنند و در عوض ترجيح مي دهند كه در سكوت رنج كشيده و از برقراي رابطه جنسي امتناع ورزند. به هر حال اگر رابطه جنسي با درد شديد همراه باشد، آنوقت چه كسي دوست دارد يك چنين رابطه ي دردآوري را تجربه كند؟ همچنين اين امر عواقب متعدد رواني و جسماني را نيز با خود به همراه خواهد داشت. درمان برخي افراد بسيار ساده بوده و تنها با تجويز مصرف دز پاييني هورمون هاي مخصوص قابل درمان مي باشد. درمان برخي ديگر قدري دشوار بوده اما هنوز هم مي توان به بهبود آنها اميدوار بود.}

^{افسردگي نيز يكي ديگر از دلايل عمده تحليل شهوت جنسي در خانم ها به شمار ميرود و بايد اظهار داشت كه بسياري از قرص هاي ضد افسردگي نيز مي توانند به عنوان دليل كاهش ميل جنسي در خانم ها به شمار روند. داروهايي كه به نوعي بازدارنده جذب مجدد سروتين هستند، نه تنها تمايل جنسي را كاهش مي دهند بلكه مي توانند توانايي حس عشق ورزي و رابطه رمانتيك را نيز به طور موقتي از فرد بگيرند.}

^{برخي خانم ها نيز به دليل عصبانيت هيچ گونه تمايلي به برقراري رابطه جنسي با همسران خود ندارند. آنها تصور مي كنند كه آقايون بايد بيشتر در كارهاي خانه به آنها كمك كنند و بيشتر با بچه ها باشند. گاهي اوقات هم مشكوك مي شوند كه شايد همسرشان معشوقه دارد و يا متوجه مي شوند كه چند سال قبل معشوقه داشته و اين امر آنقدر برايشان گران تمام مي شود كه بيش از اندازه از نظر روحي آسيب ميبينند و به هيچ وجه نمي توانند همسر خود را ببخشند. برخي از خانم ها هم ميگويند كه همسرشان اضافه وزن پيدا كرده و ديگر نمي تواند مانند گذشته آنها را تحريك كند. عده ي ديگري هم اظهار مي دارند كه تماشاي تلويزيون يا بازي هاي ورزشي براي شوهرانشان از صحبت كردن با آنها مهم تر است و خانم هم ديگر نميتواند يك چنين شرايطي را تحمل كند. همه اين ناراحتي ها روي هم جمع شده و سبب ميشود كه احساس نزديكي كه خانم نسبت به همسر خود دارد از بين برود. بعد خانم به عنوان نوعي مجازات از برقراري رابطه جنسي خودداري مي كند و به جاي هر كار نادرستي كه آقا انجام مي دهد، خانم مجازات هاي جنسي را شديد تر مي كند.}

^{بعضي از خانم ها هم به طور كلي خسته مي شوند، آنها فقط در صورتي مي خواهند رابطه جنسي داشته باشند كه اين رابطه واقعاً ارزشش را داشته باشد در غير اينصورت هيچ دليلي براي برقراري چنين رابطه اي احساس نمي كنند.}

^{ما در مورد اين مطلب كه چرا آقايون از برقراري رابطه جنسي امتناع مي ورزند به طور گسترده مطالعه و تحقيق انجام داديم و در ميان يافته هاي خود به دلايل بسيار عجيبي برخورد كرديم؛ اما اكنون كه قصد داريم در مورد خانم ها نيز مطالعات خود را شروع كنيم، مطمئنيم كه به موارد جالب تر و تعجب آورتر بيشتري برخورد خواهيم كرد. خوشحال خواهيم شد اگر بتوانيم نظرها و پيشنهادات شما را نيز در اين رابطه بشنويم. اگر شما هم جزء افرادي هستيد كه در يك زندگي زناشويي بدون رابطه جنسي به سر مي بريد، و خانم كسي است كه از برقراري اين رابطه امتناع مي ورزد، ما را هم در جريان بگذاريد.}